غزلي سرخ از مهرداد اوستا

ای پرده دار آتش غم، هر نفس بسوز یک عمر بس نبود تو را، زین سپس بسوز از آرزوی خنده ی گل در بهار عمر ای مرغ پر شکسته، به کنج قفس بسوز می سوختی به حسرت و دیدی که عاقبت بر حال تو نسوخت دل هیچکس، بسوز چون غنچه باش پردگی درد خویشتن زین غم که نیستت به گلی دسترس، بسوز یک عمر همچو شمع همه شب گریستی یعنی هوای سوختنت هست، پس بسوز هر گوشه ای ز دامن آه سحر فتاد در دست ناله ای دگر ای همنفس بسوز مهرداد اوستا(محمد رضا رحماني)

برچسب: نویسنده: النا فدایی تاريخ: پنجشنبه 29 مهر 1395 ساعت: 16:14

غزلي يغمايي از بهرام باعزت

از نظر عمرم بشــد از بس رخت منظر مراست عمر من سر رفت و اما حسرتت در سر مراست عاشقان را قرن ها با چشـــم تو شور است وليك شوري اشكــــــــي به چشم ِ حسرتي ديگر مراست در عطشگاه خيالت گـــــر چه جانم سرخ شد با لب سرخت ولي ســر چشمه ي كوثر مراست مِهر من تابان ترين تفسير مــــاهِ روي توست كز ازل تابيده در روي تو تا محشر مراست كــــــــــاخ ترديد از خيالِ سرّ تو ويران شود وين چه سرّي در يقين كوخي از باور مراست؟ آفــــــــــــــتاب حسرتت جـان مرا ســـوزد هنوز شمه اي از اين حكـايت جان

برچسب: نویسنده: النا فدایی تاريخ: چهارشنبه 28 مهر 1395 ساعت: 3:24

غزلي فريادي از مهدي اخوان ثالث

نه شگفت اگر بگویی که مرا نمی شناسی بلی ای بلا تو شاهی و گدا نمی شناسی نه همین وفای ما را، که محبت و وفا را به خدا نمی شناسی ، به خدا نمی شناسی دل من شکستی آخر به نگاه خشمباری به خدا تو قدر دل را و مرا نمی شناسی گهری گرانبها را چو خَزَف فکندی از کف چه کنم تو را که طفلی و بها نمی شناسی به نگه شناختم من، که تو بیوفا حبیبی تو صفای مهربانان ز صدا نمی شناسی غم عشق و دردمندی ز نگاه بی زبانم به سزا شناس جانا، به سزا نمی شناسی نکنم سفر به شهری که در او صفا نباشد تو ولی سفر پرستی و صفا نمی شناسی مهدي اخوان ثالث

برچسب: نویسنده: النا فدایی تاريخ: چهارشنبه 28 مهر 1395 ساعت: 3:23

غزلي شيوا از حكيم نظامي گنجوي

مرا گویی که چونی؟ چونم ای دوست جگر پر درد و دل پر خونم ای دوست حدیث عاشقی بر من رها کن تو لیلی شو، که من مجنونم ای دوست به فریادم ز تو هر روز، فریاد! از این فریاد روز افزونم ای دوست شنیدم عاشقان را مینوازی مگر من زان میان بیرونم ای دوست نگفتی گر بیفتی گیرمت دست!؟ ازین افتاده تر کهاکنونم ای دوست؟! غزلهای نظامی بر تو خوانم نگیرد در تو هیچ افسونم ای دوست نظامي گنجوي

برچسب: نویسنده: النا فدایی تاريخ: يکشنبه 25 مهر 1395 ساعت: 11:31

سروده اي دل انگيز از بهرام باعزت

هنوز وقتی از آن وعده گاه می گذرم تو در کلاس نشستی کنار پنجره هستی خوشم به هرچه که فرداست همیشه جای تو آنجاست همیشه و هر روز میان من و تو راز است که از چه پنجره باز است دبیر، محوری از درس و فصلِ مختصات کشیده در صفحة لاجورد تخته سياه چنان که انگاری کشیده نقشي از آه سبیل و موی سیاهش پر از غبار گچ است که درس می گوید : «دو خط به رازِ بزرگی که نقطه می باشد مگر به هم برسند» که با نگاه ملامتگر و به سر رفته یکدفعه نگاهش از تو به من می دود که پايینم سر و نگاهم را دوانده ، می چینم دبیر پنجره را قهروار می بندد به کج خیالی ام انگار با نگاه کجش به زور می خندد ................

برچسب: شعر ای دل اگر عاشقی,شعر ای دل,شعر ای دل شکایت ها مکن,شعر ای دل غمین مباش,شعر اي دل اگر عاشقي,شعر ای دل ساده بکش درد,شعر آی دل سینا حجازی, نویسنده: النا فدایی تاريخ: پنجشنبه 22 مهر 1395 ساعت: 5:38

غزلي ملس از حسين منزوي

دریای شورانگیز چشمانت چه زیباستآنجا که باید دل به دریا زد همینجاست در من طلوع آبی آن چشم روشنیاد آور صبح خیال انـگیز دریاست گل کرده باغی از ستاره در نـگاهتآنک چراغانی که در چشم تو برپاست بیهوده می کوشی که راز عاشقی رااز من بپـوشانی که در چشم تو پیداست ما هر دُوان خاموش خاموشیم ، اماچشمان ما را در خـموشی گفت و گوهاست دیروزمان را با غروری پوچ گشتیمامروز هم زانسان، ولی آینده ماراست دور از نوازشهای دست مهربانتدستان من در انزوای خویش تنهاست بگذار دستت را در دستم گذارمبی هیچ پروایی که دست عشق با ماست حسين منزوي

برچسب: نویسنده: النا فدایی تاريخ: پنجشنبه 22 مهر 1395 ساعت: 5:38

غزلي دلنواز از رهي معيري

نداند رســــــم یاری بی وفا یاری که من دارم به آزار دلــــــم کـــــوشد دلآزاری که من دارم و گــــــر دل را به صد خواری رهانم از گرفتاری دلازاری دگــــــر جـــــوید دل زاری که من دارم به خـــــاک مــــــن نیفتد ســــایـه سرو بلند او ببین کــــــوتاهی بخت نگونساری که مـن دارم گهی خاری کشم از پا گهی دستی زنم بر سر بکـــــوی دلفـــــریبان این بود کاری که من دارم دل رنجـــور من از سینه هر دم می رود سویی ز بستر مـــــی گریزد طفل بیماری که من دارم ز پند همنشیـــــن درد جگـــر سوزم فزونتر شد هلاکـــــم مــــی کند آخر پرستاری که من دارم رهـی آن مه به سوی